Kim są Żuławiacy? Tomasz Słomczyński "Delta. Przez Żuławy"

Kiedy gdzieś jadę, lubię wspomóc się jakimś dobrym reportażem. Lepiej zrozumieć historię tego miejsca, problemy, z jakimi się borykają jego mieszkańcy. W ten sposób trafiłam na "Deltę. Przez Żuławy" Tomasza Słomczyńskiego - i jestem naprawdę zachwycona.

Co można powiedzieć o Żuławach? Okej, jest morze. A co więcej? Co ciekawego znajdziemy niżej, dalej od typowo turystycznych rewirów, ale między morzem a Malborkiem? Małą Holandię? Ale, jak się okazuje, wiatraków zostało tylko kilka. Co to znaczy być Żuławiakiem, skoro ziemię tę zamieszkują głównie potomkowie ludzi przybyłych tu z innych miejsc - na tzw. Ziemie Odzyskane?

Gdy świat rozpada się na kawałki. Marta Bijan "Jutro już było"

Lektura powieści Marty Bijan zawsze wiąże się dla mnie z ekscytacją. Obojętnie, czy lektura mnie zachwyci czy okaże się po prostu dobra, nigdy jeszcze nie uznałam tego czasu za zmarnowany. Pióro Marty magnetyzuje równie mocno, jak jej głos.

Tym razem poznajemy Noe i jej przyjaciół - Tymona, Klarę i Sebastiana. Gdy Noemi znajduje informację o zbliżającym się końcu świata, grupa przyjaciół sprawdza to i okazuje się, że ta konkretna data pojawia się w kilku niezależnych źródłach, więc rzeczywiście może być coś na rzeczy... I wtedy postanawiają ten koniec świata spędzić w miejscu najbardziej do tego nieodpowiednim - w wesołym miasteczku.

Oczarowanie czy rozczarowanie? Joanna Chmielewska "Wielkie zasługi"

W gimnazjum zaczytywałam się w młodzieżowych klasykach PRL-u. To czas, w którym pokochałam "Jeżycjadę" Małgorzaty Musierowicz (zwłaszcza najstarsze tomy) i "Pana Samochodzika" Zbigniewa Nienackiego. Wielokrotnie odświeżałam sobie obie te serie i za każdym razem jestem tak samo oczarowana. Jednak Joanna Chmielewska i jej seria o Janeczce i Pawełku jakoś mnie ominęła. Po latach postanowiłam sprawdzić, czy Chmielewska mnie oczaruje czy rozczaruje.

Rezolutne rodzeństwo, Janeczka i Pawełek, spędzają razem z rodzicami wakacje nad morzem, a konkretnie w Piaskach nieopodal granicy z ZSRR. Już w czasie pierwszego spaceru z niesamowicie inteligentnym psem Chabrem odkrywają zapomniany cmentarz, a na nim rozkopane groby. Czyja to sprawka? Wkrótce dzieci nabierają pewnych podejrzeń... Ale rozwikłanie tej zagadki to nie jedyne wakacyjne zadanie - dodatkowo Janeczka i Pawełek postanawiają pomóc mrówkom odbudować mrowisko i zasadzić koło niego krzaczki róży (a takie rosną niestety tylko za siatką odgraniczającą Polskę od ZSRR, więc sprawa zaczyna mieć charakter międzynarodowy), a także... czatować na dziki.

Czy rzeczywiście na pełnym morzu? Laura James "Kapitan Mops"

Po uroczej Peggy i słodkim Mopsorożku przyszła pora na poznanie kolejnego mopsiego bohatera. Przed Wami Mops, podopieczny panny Mirandy, kochający jeść. 

Kluska, wrzesień 2026

I to właśnie miłość do jedzenia gubi naszego Mopsa. Kiedy panna Miranda zabiera swojego pieska na przyjęcie nad jeziorem, mopsik wyniuchuje kosz piknikowy i, ciekawy tego, co może być w środku, gramoli się do środka. Tymczasem kosz postanawia przenieść jego właścicielka, tym samym nieświadomie zabiera Mopsa ze sobą...

Klasyka wśród romansów paranormalnych. Stephenie Meyer "Zmierzch"

Nie uwierzycie, ale do tej pory ani nie czytałam nigdy "Zmierzchu", ani też nie oglądałam nakręconych na podstawie serii filmów. Kiedy moje koleżanki z klasy zaczytywały się w tej słynnej serii i dzieliły się na "team Edward" i "team Jacob", ja czytałam powieści Montgomery i "Harry'ego Pottera". Nie żałuję, bo do tej pory uwielbiam wszystkie te powieści, ale jednak gdzieś z tyłu głowy jakiś głosik szeptał mi: "szkoda, że na Meyer też nie znalazłaś czasu!".

Kiedy nastoletnia Bella Swan zmuszona jest przeprowadzić się ze słonecznego Phoenix do deszczowego Forks, do ojca, nie jest zbyt zachwycona. W nowej szkole poznaje jednak tajemniczego, pięknego Edwarda Cullena, skrywającego pewną tajemnicę...

Zapowiedzi książkowe na wrzesień

Jak co miesiąc - zapraszam na przegląd nowości. Uwaga, same perełki!

1. Siewczyni pożogi

Krzysztof Jagiełło / Replika / 1 września

Nad krainą Wiślan zbierają się czarne chmury. W cieniu zdrady możnych obce potęgi ostrzą miecze na bogate ziemie południa. Losy starej wiary i całego ludu zawisły na włosku.

Po tajemniczej śmierci księcia Lecha wdowa po nim, Wanda – dumna i nieustępliwa córka Piasta – już kilka lat dzierży samotnie książęcy tron. Wie jednak, że czas działa na jej niekorzyść. Musi znaleźć silnych sprzymierzeńców. Posyła więc z misją wierną służkę, Rościsławę, aby przekonała przyjaznego wojewodę do poparcia księżnej, póki ta nie poczyni dalszych kroków dla umocnienia władzy. Wokół bowiem czyhają chętni podporządkować sobie gród Kraka i ziemie Wiślan. Czy Wanda, która odziedziczyła po ojcu nieposkromioną ambicję, podoła brudnej grze pragnących zagarnąć jej dziedzictwo?

Pełna mrocznych knowań i błyskotliwych przygód opowieść o sile kobiet w świecie miecza i zdrady, o cenie wolności i o tym, że czasem najpotężniejszą bronią nie jest stal, lecz nieugięta wola.

Słowiański rok obrzędowy. Anna Stasiak "Słowiański przewodnik po świętowaniu"

Czy zastanawialiście się czasem, co świętowali nasi przodkowie w czasach przedchrześcijańskich? Ile mamy z nimi wspólnego? Czy jakieś elementy ich świąt dotrwały do naszych czasów? Na te wszystkie pytania odpowie nam Anna Stasiak, etnografka znana też jako @slowianski.przewodnik. Jak się okazuje, możemy dowiedzieć się całkiem sporo o świętach słowiańskich, porównując święta obchodzone współcześnie, zwłaszcza używane w nich symbole niemające bezpośrednich korzeni w chrześcijaństwie, do pisanych źródeł historycznych. Przez tysiąc lat porządki chrześcijański i pogański się wzajemnie przenikały, dzięki czemu też wiele starych zwyczajów przetrwało w mniej lub bardziej zmienionej formie i możemy się nimi cieszyć do dziś.

Autorka w naukowy, lecz jednocześnie przystępny sposób prowadzi nas przez cały rok obrzędowy, zaczynając od jesieni, a na lecie kończąc. Początkowo może się to wydawać nieco dziwne - czy książka nie powinna zaczynać się od wiosny? - jednak w trakcie lektury staje się dla nas jasne, że wysiłki podejmowane w czasie każdej z pór roku najobfitsze owoce zbierają podczas punktu kulminacyjnego, jakim są żniwa - i dlatego właśnie żniwami kończymy opowieść. A potem znowu wracamy do jesieni... Taki podział na pory roku może nam także ułatwić czytanie - osobiście spędziłam z tą książką okrągły rok, nie czułam się też dzięki temu przytłoczona nadmiarem informacji i mogłam lepiej odnieść zdobytą podczas lektury wiedzę do tego, co działo się wokół mnie. Nie ukrywam też, że zamierzam do niej wracać, przypominając sobie odpowiednie fragmenty.